نفيس از مقام تقديس است ، يعنى از مقام « احديّة جمع الجمع » و منزّه است از اغراض نفسانى و تسويلات شيطانى و مبرّاست از تلبيس كه آن سرّ حقيقت است و اظهار بر خلاف آنچه عين حق است . قال رضى اللّه عنه : و أرجو أن يكون الحقّ تعالى لمّا سمع دعائى قد أجاب ندائى فما ألقى إلّا ما يلقى إلىّ و ما ( و لا - خ ) أنزّل « 1 » فى هذا المسطور إلّا ما ينزّل به علىّ . يعنى اميد مىدارم كه چون حق دعاى مرا مىشنود كه سميع الدّعا به حكم أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ ، اجابت نداى من كند و اگرچه طلبى كه بر زبان استعداد است در اجابت آن شكى نيست ، امّا ايضاح ( افصاح - خ ) به رجاء ، سلوك طريق تأدّبست در جناب كبريا و اقتضاى اثر حضرت مصطفى است كه در مخاطبهء امّت مىگفت : « سلوا لى الوسيلة « 2 » فإنّها لا تكون إلّا لعبد من عباد اللّه و أرجو أن أكون أنا ذلك العبد » . با وجود آنكه رسول را محقق بود كه وسيله از براى اوست ، پس من القاء نمىكنم بر شما مگر آنچه حضرت محمديّه از اسرار انبيا و حكم خاصهء ايشان بر من القا مىكند ، و خبر نمىدهم درين كتاب مگر آنچه به صورت رسول از حضرت ذات احديّت بر من فايض مىگردد و نازل مىشود . آرى . بيت : هر بوى كه از مشك و قرنفل شنوى * از نكهت آن زلف چو سنبل شنوى

--> ( 1 ) - انزل و ينزل هر دو به صيغه معلوم از باب تنزيل‌اند كه با تسطير تنزيل بايد نه انزال بخلاف منزل الحكم صدر ديباچه كه به هر دو وجه در آن روا بود . ( 2 ) - در مسند ابن حنبل از رسول اللّه - صلى اللّه عليه و آله و سلم - روايت شده است : « اذا سمعتم مؤذنا فقولوا مثل ما يقول ثم صلّوا على فانّه من صلّى علىّ صلاة ، صلّى اللّه عليه بها عشرا . ثم سلوا لى الوسيلة فانها منزلة في الجنة لا تنبغى إلّا لعبد من عباد اللّه و ارجو ان اكون انا هو فمن سأل لى الوسيلة حلّت عليه الشفاعة » . ( ج 2 ط مصر ص 168 و 265 و 365 ) .